به تو نگاه مي کنم و مي دانم تو تنها نيازمند يک نگاهي تا به تو دل دهد ،

 آسوده خاطرت کند ،

بگشايدت ،

تا به درآئي.

من پا پس مي کشم و در نيم گشوده به روي تو بسته مي شود .

در وجود هر کس رازي بزرگ نهان است

 داستاني ، راهي ، بيراهه اي!

طرح افکندن اين راز _ راز من و راز تو ، راز زندگي

پاداش بزرگ تلاشي پرحاصل است .

بسيار وقت ها با يکديگر از غم و شادي خويش سخن ساز مي کنيم.

 اما در همه چيزي رازي نيست ،

گاه به سخن گفتن از زخمها نيازي نيست ،

سکوت ملال ها از راز ما سخن تواند گفت .

پيش از آنکه به تنهائي خود پناه برم ،

از ديگران شکوه آغاز مي کنم ،

 فرياد مي کشم که : ترکم گفته اند !

چرا از خود نمي پرسم کسي را دارم که احساسسم را ،

انديشه و رويايم را ،

زندگيم را با او قسمت کنم ؟

آغاز جداسري شايد از ديگران نبود !

حلقه هاي مداوم پياپي تا دور دست .

 تصميم درست صادقانه.

با خود وفادار مي مانم آيا ؟

يا راهي سهل تر انتخاب مي کنم ؟

بي اعتمادي دري است ،

خود ستائي و بيم ، چفت و بست غرور است ؛

و تهيدستي ديوار است و لولاست زنداني را که در آن محبوس راي خويشيم .

دلتنگي مان را براي آزادي و دلخواه ديگران بودن از رخنه هايش تنفس مي کنيم.

تو و من توان آن را يافتيم که برگشائيم ، که خود را بگشائيم